Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

020-6790172 [email protected]

Bij ons in Zuid...

Bij ons in Zuid...

 

Een bakker is soms net een mens en net als de meeste mensen hebben zij ook hobby’s. Eén van mijn hobby’s is schrijven, dus hoop ik u wekelijks te verrassen met een stukje onder de rubriek Bij ons in Zuid…

 

Er zijn van mij ook twee boeken verschenen:

Help mijn dochter pubert (ook in het Engels verschenen)

en

Oh, Eerwaarde

Beiden zijn te koop bij elke erkende boekhandel, bij Bol.com, bij Ako.nl, bij Bruna.nl, etc.

Mocht u een gesigneerd exemplaar willen kunt u altijd een boek in onze winkel kopen, ik signeer het dan graag voor u!

Een aantal van de eerder geplaatste stukjes in deze rubriek zijn gebundeld in het boekje 

Zadelpijn in Zuid.

Dit boekje is bij ons te koop voor 14,95

 

Uiteraard zijn deze verhaaltjes pure fantasie en niet gebaseerd op de werkelijkheid

view:  full / summary

Ellen

Posted on April 26, 2022 at 4:35 AM

Ellen

 

Er stond een zestiger in de winkel, hij kwam sinds een jaar of twee gewoonlijk om de dag een speltbrood en een admiraalbrood halen. Er kwam nog een man binnen, achter in de veertig en ook minstens veertig kilo overgewicht. Hij keek naar de man bij de toonbank en zei toen, ‘Wat heb jij een bekende kop, zeg. Ik ken jou ergens van maar ik kan het niet thuis brengen, mag ik vragen wat voor werk jij doet?’ De zestiger keek even opzij, ik las in zijn ogen dat hij de ander wel herkende, maar hij zei met rustige stem, ‘Ik kan me niet herinneren u ooit gezien te hebben maar ik ben gepensioneerd.’ Zo snel liet de dikke man zich niet af schepen, ‘Maar wat deed je dan voor je pensioen?’ ‘Ik was docent,’ was het antwoord. De dikke man z’n gezicht lichtte op, ‘Nou zie het weer, jij was leraar op de school van Ellen, het Vossius. Jij hebt er voor gezorgd dat Ellen van school getrapt is. Nou je wordt nog bedankt, hoor. Dank zij jou ging mijn meissie helemaal naar de gallemiezen. Nee, lekkere school was dat, godsammekrake, wat een koleretent.’ De zestiger wilde snel afrekenen, ik tikte het bedrag in op de pin en hij pakte zijn bankpasje. De dikke man stond zich echter steeds meer op te winden en greep de zestiger bij zijn jas, ‘Door jullie is mijn meissie naar de klote gegaan, en jullie gaan gewoon door. Beseffen jullie wel waar jullie mee bezig waren op die kloteschool?’ ‘Mijnheer, wilt u rustig doen. U bent hier in een bakkerswinkel en ik wil niet dat u zich zo gedraagt, of u doet normaal of u verlaat nu de winkel,’ kwam ik er tussen. De dikke man keek mij aan, liet de zestiger los en zei, ‘Ik ben al weg, man. Ik wil geen seconde meer blijven bij zo’n klootzak.’ Het speeksel zat om zijn mond toen hij woedend de winkel verliet. De zestiger zag wat bleek, ‘Ik herinner me dat geval wel, dat meisje was een regelrechte ramp. Toen ze een jaar of dertien was kwam ze al elke dag stoned op school, we hebben er van alles aan gedaan, een psycholoog ingeschakeld, veel gesprekken met haar en haar ouders maar het hielp allemaal niets. Ze was niet te handhaven.’ Hij schudde zijn hoofd, ‘Als school voelt het ook of je gefaald hebt maar wij hebben er echt alles aan gedaan…’ Ik knikte, ‘En dan ben je gepensioneerd en dan krijg je nog met een woedende vader te maken. Dat had je niet verwacht toen je dacht ik ga even naar de bakker.’ De man lachte, ‘Nee, niet alleen het leven maar ook de bakkerswinkel zit vol verrassingen!’

 

Woke

Posted on March 14, 2022 at 7:00 AM

Woke

 

De twee mannen aan de koffietafel hadden blijkbaar hier afgesproken en elkaar begroet met een klap op de schouder. Het waren vijftigers, de een met een bos grijze krullen, de ander was kaal. Ze hadden beiden een cappuccino met een stukje kaneelcake voor zich staan. Er kwam een vrouw binnen voor een tijgerbrood, ze was al jaren klant, ongeveer veertig jaar met lang blond haar, een vriendelijke echte Amsterdamse. Toen ze haar bestelling had gedaan zei de krullenbol, ‘Kijk maar uit met dat tijgerbrood, die heeft vanochtend nog de bakker aangevallen.’ Een stokoud mopje, maar de vrouw keek hem alleen even misprijzend aan, verder reageerde ze niet. Toen ze ook een pakje stroopwafels pakte zei de kale, ‘Mevrouw moet zeker bij haar man wat stroop om de mond smeren.’ Ik vond ze ook vervelend worden en zei, ‘Nou heren, zo kan het wel weer.’ De vrouw reageerde weer niet. Ze betaalde en liep naar de deur, ‘Dag Bert,’ zei ze en toen tot de mannen, ‘dag natnekken.’ De mannen keken even verbouwd toen zei de kale tot zijn tafelgenoot, ‘Zeker ongesteld…’ De vrouw hoorde dat en draaide zich om, ‘Kijk zulke klootzakken als jullie zijn nu de reden dat er in Nederland zo’n rotsfeertje is ontstaan. Ik ben helemaal niet van die woke-cultuur, ik vind dat mannen en vrouwen gewoon gelijk zijn en dat wij daar in ons land best wel goed mee om gaan. Wanneer ik de politiek hier over hoor praten denk ik altijd ga eens praten met de landen waar vrouwen nog echt onderdrukt worden, waar jonge meisjes worden besneden, waar vrouwen niet mogen autorijden of een lening kunnen afsluiten. Waar meiden niet naar school of de universiteit mogen. Waar vrouwen apart van de mannen moeten zitten, geen hand krijgen, en een meter achter hun man moeten aanlopen. Maar als ik jullie zo hoor dan denk ik er zijn in ons land ook nog van die klootzakken die het gewoon stoer vinden om een beetje de macho uit te hangen. Als ik jullie zo hoor dan weet ik al dat jullie een heel klein pikkie hebben.’ Ze zweeg bijna uitgeput, draaide zich weer om en riep bij de deur, ‘Dag Bert, tot morgen.’ De mannen dronken bedremmeld, als betrapte schoolkinderen, hun cappuccino op, betaalden en vertrokken.

 

Jossie

Posted on March 7, 2022 at 6:55 AM

Jossie

 

‘Dag bakker, ken je me nog?’ Met die vraag kwam er een man binnen van een jaar of dertig, goed in het pak, van voor wat kalend met aan de zij- en achterkant blonde krullen. Ik keek hem eens goed aan maar haalde toen mijn schouders op, ‘Sorry, maar ik zie op eerste gezicht niets bekends.’ Hij begon te lachen, ‘Ik kan me toch niet voorstellen dat je mij vergeten bent. Ik ben Jos, ik woonde met mijn moeder hier schuin aan de overkant.’ Nu herkende ik hem wel. Jossie, een echt Amsterdams straatschoffie. Hij kwam ooit bij ons op een skatebord naar binnen racen en wilde heel stoer het bord omhoog wippen en opvangen. Het ging echter nogal wild met als gevolg dat het bord dwars door onze toonbankruit ging. Hij had toen nog een wilde blonde krullenkop, was goedlachs en sprak met een heerlijk Amsterdams accent. Hij was ook gek van vuurwerk en knalde heel wat af, het liefst in vuilcontainers, brievenbussen en glasbakken. Een jaar of vijftien geleden zijn ze verhuisd naar Almere nadat zijn moeder een nieuwe liefde had gevonden. Hij vertelde dat zijn moeder nu vijfenvijftig was, dat haar nieuwe vriend na twee jaar al weer vertrokken was dat ze toen weer verhuisd zijn, ditmaal naar Hoorn. Hij werkte zelf bij een advocatenkantoor en hoopte over twee jaar een eigen kantoor te openen. Hij had inmiddels een vriendin en twee kinderen, een jongen en een meisje, en woonde in een stolpboerderij in Kwadijk. ‘En is je zoontje net zo’n boender als jij vroeger was,’ vroeg ik. Jos begon te lachen, ‘Hij is nu vier en ik mag wel zeggen dat hij heel lief en volgzaam is, ongelofelijk eigenlijk.’ ‘Ach dan heeft hij duidelijk meer van zijn moeder dan van zijn vader,’ reageerde ik lachend. ‘Gelukkig wel,’ beaamde Jos. Hij vroeg hoe het met ons was en met de belofte onze groeten aan zijn moeder over te brengen vertrok hij. Bij de deur aangekomen bleef hij plotsklaps staan, ‘Ik moet bij jullie nog een pak stroopwafels afrekenen,’ zei hij terug naar de toonbank lopend, ‘dat heb ik als kind ooit bij jullie gepikt.’ ‘Nou als goede advocaat weet jij dan ook wel dat de verjaringstermijn dan inmiddels wel verlopen is,’ lachte ik, ‘en jij moet je specialiseren in strafrecht, je kunt je dan goed identificeren met andere grote criminelen.

 

Seksist

Posted on February 28, 2022 at 6:35 AM

Seksist

 

De man die voor de toonbank stond was een zestiger en zag er een beetje onthutst uit. Hij keek mij eerst even onderzoekend aan en vroeg toen, ‘Moet je horen bakker, ik ben net in een winkel op het Olympiaplein en daar maakte ik zo iets raars mee… Ik betaal aan dat meisje en zij geeft mij het wisselgeld terug en toen zei ik, dank je wel schat. Dat zeg ik eigenlijk altijd, daar bedoel ik natuurlijk niets mee. Nou wordt dat meisje toch kwaad…, ze was mijn schat niet en ik mocht dat helemaal niet zeggen. Ik was gewoon een vieze kerel en een seksist. Ik schrok me dood.’ Hij keek me bedremmeld aan, ‘Ik bedoel het toch niet kwaad of met enige bijbedoeling.’ Ik begreep het wel, er waren nog veel klanten die je aanspraken met schat of lieverd, ik heb me daar nog nooit aan geïrriteerd of iets achter gezocht maar tegenwoordig zou ik het zelf niet meer zeggen. ‘Ja sinds MeToo kun je dat soort uitdrukkingen beter niet meer gebruiken,’ zei ik tegen hem, ‘al bedoel je nog zo goed, je weet nooit hoe het bij de ander overkomt.’ Hij schudde vol ongeloof zijn hoofd, ‘Waar slaat dat nou op, ik heb toch geen bijbedoelingen? Je hoeft toch niet overal wat achter te zoeken.’ ‘Maar daar gaat het nou juist om,’ antwoordde ik, ‘je weet nooit of een ander er juist wel wat achter zoekt. Dus wanneer je iemand niet kent kun je dit soort woorden maar beter niet meer gebruiken.’ ‘Het zal allemaal wel,’ zei de man, ‘maar het wordt er zo in Amsterdam niet bepaald gezelliger op. Geef met maar vier harde witte bolletjes en een half volkoren en doe er maar twee gevulde koeken bij.’ Terwijl hij betaalde mopperde hij nog, ‘Mijn moeder is vierennegentig die zegt tegen iedere hulp van de thuiszorg schat, nou ze mag er wel om denken straks zit ze in hetzelfde gezeik als ik.’ Ik begon te lachen, ‘Nou en wie zegt dat ze er geen bijbedoeling bij heeft?’ De man lachte ook, ‘Ze is nog goed bij de tijd hoor, dus wie zal het zeggen.’

 

Urinemonster

Posted on November 1, 2021 at 9:40 AM

Urinemonster

 

Max stond zuchtend voor de toonbank. Hij woonde in de Amazonenstraat met Emma, zijn vrouw, en zijn zoontje en dochtertje. Hij was een jaar of veertig, een sportief type, die ieder jaar een marathon liep en nu aan het trainen was voor een halve triathlon. ‘Wat een zucht,’ merkte ik op, ‘het lijkt wel of je het zwaar hebt.’ Max zuchtte nogmaals, ‘Mijn schoonmoeder, ze woont in Nijmegen, komt drie dagen logeren en daar word ik niet vrolijk van. En nu moet ik van Emma wat lekkers meenemen, wat zou jij me aanraden?’ Ik wist het niet, ‘Dat ligt er net aan waar zij van houdt, heeft ze graag zoet of geeft ze meer om hartig… Een saucijzenbroodje, of een petit four, en een stukje kaneelcake, dat vinden de meesten ook heel lekker.’ ‘Geef maar vijf stukjes kaneelcake mee, verder weet ik ook niet, saucijzenbroodjes mag al helemaal niet want ze is vegetariër. We hoeven het niet te proberen om deze dagen vlees op tafel te zetten want dan krijgen we een preek van minstens een half uur.’ ‘Nou ja, als het maar gezellig is,’ lachte ik terwijl ik de cake afsneed. Ik wenste hem, met een knipoog, sterkte. De volgende ochtend stond Max alweer vroeg in de winkel. ‘En was het toch nog een beetje gezellig?, vroeg ik. ‘Hou op zeg, ik kom gistermiddag thuis van mijn werk toen zei ze dat ik een vuilniszak weg moest gooien. Enfin, dat doe ik, en wat denk je gaat Emma even later koken blijkt dat zij zowat de hele inhoud van de keukenkastje heeft weggegooid. “Ja ik heb je keuken eens uitgemest,” zei ze. Emma woest, mijn schoonmoeder loopt met een schijnheilig martelaarsgezicht en ik werd naar de Appie gestuurd om een zooitje kruiden te halen. Dus het was wel gezellig onder het eten.’ ‘Sorry hoor, maar ik vind het wel komisch,’ zei ik lachend. Max lachte wat mee, ‘Overal bemoeit zij zich mee, de kinderen gaan te laat naar bed, terwijl ze van ons juist een half uurtje mochten opblijven omdat oma er was. We eten verkeerd en ongezond, de gordijnen laten te veel licht door en Emma loopt op verkeerde schoenen. Godzijdank gaat ze morgen weer naar huis.’ ‘Welja, het is gewoon een kwestie van aftellen,’ zei ik monter. Max lachte, ‘Weet je wat ik gisteren in bed tegen Emma zei: jouw moeder is gewoon een urinemonster, het is een kreng dat altijd loopt te zeiken!’

 

Sascha

Posted on October 25, 2021 at 6:20 AM

Sascha

 

Sascha kwam met haar dochtertje voor schooltijd twee croissantjes halen. Ze was een jaar of dertig, kwam oorspronkelijk uit Brabant en woonde met haar dochter van zeven in de Amazonenstraat. Ze was secretaresse op een advocatenkantoor. Er fietste een vrouw voorbij met haar zoontje achterop die vrolijk zwaaide. Ik zwaaide terug waarop Sascha vroeg, ‘Ken jij die vrouw goed?’ ‘Ach wat is goed, ze heet Manon en heeft een zoontje, Guus, die ze nu naar school brengt. Ze komt altijd in de winkel en het is gewoon een aardige vrouw,’ antwoordde ik. ‘Ik ken haar ook een beetje van het schoolplein,’ zei Sascha aarzelend, ‘haar zoon zit bij mijn dochter in de klas. Maar wat ik je nu vertel moet onder ons blijven hoor, ik reed vorige week achteruit bij de school, nogal hard want ik was al laat, en toen reed ik tegen een fiets aan die daar tegen een boom stond. Maar in mijn haast reed ik gewoon weg… Eigenlijk ben ik helemaal niet zo maar ja, ik was wat gestrest en ben hem eigenlijk zo gesmeerd. Heb jij gehoord of dat soms de fiets van die vrouw was?’ Ik knikte, ‘Dat kan wel kloppen, ze vertelde inderdaad dat iemand vorige week haar fiets geplet had bij de school en dat de dader op het kerkhof lag.’ Sascha kreeg een kleur, ‘Ja, het had nooit zo gemogen…, weet jij waar die vrouw woont?’ ‘Ik denk het wel, dan moet ik even in het bestelboek kijken want wij hebben er een paar weken terug een taart bezorgd.’ Ik bladerde even terug in het bestelboek en gaf haar toen het adres en Manon d’r achternaam. Twee dagen later kwam Manon in de winkel, ‘Wat denk je, ik kreeg gisteren een brief in de bus met tweehonderd euro er in en een briefje “voor de schade aan je fiets en sorry” vreemd hè?’ Ik beaamde dat, ‘Nou ja, is het toch nog netjes geregeld.’ ‘Maar hoe weet die automobilist nou van wie die fiets was, en waar ik woon? Ik snap er geen barst van,’ zei Manon peinzend. Ik haalde mijn schouders op, ‘Nou daar zou ik mijn hoofd niet over breken, eind goed al goed zou ik denken.’ Manon d’r gezicht klaarde plotseling op, ‘Ik denk dat ze bij de school geïnformeerd hebben, dat kan niet anders.’ ‘Dat lijkt mij een heel logische verklaring,’ zei ik.

 

Achterbuurt

Posted on October 11, 2021 at 6:50 AM

Achterbuurt

 

Ze was al een jaar of tien een dagelijkse klant, een halfje grof volkoren donker. Ik had haar echter al een week of drie niet gezien en dacht dat ze op vakantie was. Ze heette Penny en had een dochter die net naar de middelbare school ging, veel contact hadden we verder niet omdat ze altijd ieder gesprek onmiddellijk afkapte. Nu stond ze weer in de winkel, ‘Ja, ik was even bij een oude buurvrouw op bezoek en nu kan ik dus gelijk weer even jullie lekkere brood meenemen.’ ‘Hoe dat zo,’ vroeg ik, ‘ben je verhuisd dan?’ ‘Oh, wisten jullie dat niet,’ knikte ze, ‘ik woon nu met mijn nieuwe vriend en mijn dochter in Haarlem.’ Ik wist wel dat ze sinds een half jaar gescheiden was van Joep maar ze had nooit verteld dat ze ging verhuizen. Ze snoof door haar neus, ‘Ik zeg net nog tegen de buurvrouw, ongelofelijk dat ik het hier tien jaar uitgehouden heb, in deze gribusbuurt.’ Ze zag dat ik mijn wenkbrauwen fronste, ‘Ja, kijk maar om je heen. Het is hier toch gewoon een achterbuurt, ik kan er niets anders van maken.’ Ik schudde meewarig mijn hoofd, ‘Nou als je dit een achterbuurt noemt, dan weet je gewoon niet wat je zegt. Dit is zonder twijfel een van de mooiste en netste buurten van Amsterdam, er is geen sprake van verpaupering, alle huizen worden netjes onderhouden en wie dit een gribusbuurt noemt is of niet goed bij zijn hoofd of is arrogant en arrogantie staat altijd in verhouding met domheid.’ Ik merkte dat ik nijdig werd en dwong mezelf om weer wat vriendelijker te kijken. Het kwaad was echter al geschiedt, ‘Wou jij beweren dat ik dom ben, weet je wel wat voor belangrijke functie ik bekleed, allemachtig en dat durft een bakker te zeggen!’ ‘Alleen al zo’n opmerking getuigt van ontstellende domheid, ongeacht wat je ook voor functie hebt. Amsterdam, en vooral onze buurt, mag blij zijn dat we je kwijt zijn,’ zei ik weer wat rustiger. ‘Ach kerel, val dood met je hele achterbuurt erbij,’ antwoordde ze en draaide zich om en verliet met nijdige stappen op haar hoge hakken de winkel. Ik legde haar halfje grof volkoren donker weer in het broodrek en vroeg me af waar het bij haar was mis gegaan.

 

Dochters

Posted on September 20, 2021 at 6:30 AM

Dochters

 

Aad zat aan onze koffietafel (gelukkig mag het weer) achter een kopje koffie met een croissant de krant te lezen. Hij was een zeventiger met een enorme dikke bos spierwit haar. Er ging nog een man aan de tafel zitten die een cappuccino bestelde en een gevulde koek. Ik kende deze man niet, hij was een jaar of zestig, droeg een grijs pak en was zo kaal als een biljartbal. Hij begon tegen Aad over de krant, en wat voor beroerd nieuws er tegenwoordig in stond. Na een minuut of tien wendde de kale zich naar de toonbank en vroeg, ‘Kunnen wij nog zo’n bakkie krijgen, bakker?’ Terwijl ik de koffie bij hen neerzette hoorde ik Aad tegen de kale man zeggen, ‘Ik heb zelf drie dochters dus ik weet er alles van. Vooral met de oudste heb ik heel wat te stellen, man, man, man.’ Ik liep terug naar de toonbank met een vraagteken op mijn gezicht, ik kende Aad al minstens twintig jaar en hij had maar twee dochters! De oudste, Simone, woonde in Amerika en de jongste, Stephanie, was arts in een ziekenhuis in Nijmegen en woonde met haar vriend in een dorpje daar in de buurt. De twee mannen zaten geanimeerd nog een half uurtje te praten waarna de kale man opstond en het totaalbedrag betaalde. Hij gaf Aad een hand en wenste hem sterkte met zijn dochters, ‘En vooral met die oudste.’ Toen hij de winkel had verlaten kwam Aad bij de toonbank staan, ‘Geef nog even een speltbroodje mee, Bert.’ Toen ik zijn broodje op de toonbank zette vroeg ik, ‘Ik wil me nergens mee bemoeien maar ik hoorde jou over drie dochters praten, jij hebt toch alleen Simone en Stephanie?’ Aad keek mij met zijn blauwe ogen zo betrouwbaar mogelijk aan. Toen grijnsde hij, ‘Ach Bert, ik ken die hele kerel niet dus ik lul maar een end heen. En het heeft nog gratis koffie en een croissant opgeleverd ook.’ Hij lachte, ‘Trouwens ik heb wel degelijk drie dochters.’ En op mijn vragende blik grijnsde hij, ‘Twee van mezelf en een van mijn schoonmoeder!’

 

Testament

Posted on September 6, 2021 at 7:05 AM

Testament

 

Om half negen kwam Mike gehaast de winkel binnen, ‘Mag ik even gauw twee kaascroissantjes, en is het goed dat ik ze straks even kom betalen?’ Ik knikte, Mike was al jaren een vaste klant, eind dertig, een sportieve jongen die marathons liep, hij woonde samen met Hannah in de Wodanstraat. ‘Ik word net gebeld door mijn moeder dat mijn oma is overleden en ik ga er nu snel heen.’ Ik condoleerde hem, en hij griste zijn broodjes van de toonbank en liep snel weer de winkel uit. Om half drie kwam hij weer. Hij vertelde dat zijn oma die nacht een hartstilstand had gehad en in haar slaap was overleden. Ze was vierennegentig jaar geworden en was gevonden door zijn moeder die gebeld was door de thuiszorg met de melding dat oma de deur niet open deed. Veertien dagen later kwam hij met een opmerkelijk verhaal, ‘Ruim een jaar gelden begon mijn oma tegen mij over een testament, ze was toen nog helder, ze vertelde dat ze alles beschreven had en inderdaad had ze een kladblokje vol, je weet wel, dat is voor die en dat is voor die en het geld moest verdeeld worden tussen haar kinderen en kleinkinderen. Zij vroeg of ik een notaris kon regelen en dan met haar mee gaan om alles officieel te maken. Nou goed, ik maak een afspraak, wij gingen daar samen heen, zij gaf haar kladjes met wensen en op de vraag van de notaris opperde zij dat ik testamentair executeur zou worden. So far so good. Maar naar nu blijkt heeft zij een paar weken voor haar dood de notaris bij haar thuis laten komen en het hele testament gewijzigd. Al haar geld gaat nu naar drie goede doelen, de inventaris en persoonlijke bezittingen kunnen door de familieleden gekocht worden en ook dat geld gaat naar die goede doelen en de notaris is nu de testamentair executeur. Wat vind jij daar nu van?’ Hij keek mij met een verontwaardigde blik aan. ‘Tja, de enige die hier garen bij spint is de notaris, die rekent honderdtachtig euro per uur en lacht zich een ongeluk. Was je oma nog wel redelijk bij of was ze een beetje de weg kwijt?’, vroeg ik. ‘Die was al maanden aan het dementeren, ze heeft al drie keer een pan op het gasstel droog laten koken en is al een keer ’s nachts door de politie van straat geplukt omdat ze in haar nachtjapon zei op weg te zijn naar school. Daarom hebben we ook thuishulp aangevraagd.’ ‘Dan begrijp ik zo’n notaris niet, die moet dan toch ook merken dat ze niet meer helder is. Sowieso hebben haar kinderen recht op hun wettelijk kindsdeel maar verder weet ik het ook niet. Je zou het eens na kunnen vragen bij het Juridisch Loket, misschien kunnen die je helpen.’ Mike knikte, ‘Dat ga ik zeker doen, want hier krijg ik een nare smaak van in mijn mond, wie verwacht nou zoiets.’ ‘Ja,’ zei ik, ‘dat noemen ze nou een lijk in de kast vinden.’

 

Buurtgenoot

Posted on August 30, 2021 at 5:15 AM

Buurtgenoot

 

Ik kreeg via de bedrijfsmail een berichtje binnen dat als volgt luidde:

Volgens mij zijn jullie de bakker die heel vroeger in de Derde Oosterparkstraat zat. Ik ben op zoek naar Bert, dat is een oude buurtgenoot van me. Mocht hij bij jullie bekend zijn en nog leven dan zou ik het prettig vinden wanneer hij contact met mij op zou nemen. Ik ben te bereiken via dit emailadres of via 06xxxxxxxx

groet, Rene

Aangezien ik nog leefde besloot ik hem te bellen, ik moest eerst wel even nadenken maar toen begreep ik dat hij Rene H. moest zijn, een jongen die zo’n vier huizen verderop woonde. Hij was de eerste jongen in onze straat met lang haar, enigst kind en kon absoluut niet voetballen. Bij het partijtje kiezen bleef hij steevast als laatste over. Toen ik hem aan de telefoon had vertelde hij dat nu gepensioneerd was, sinds een jaar voor de tweede keer gescheiden, zich te pletter verveelde en daarom op internet was gaan zoeken naar oude buurt- en klasgenoten. We spraken af dat hij de volgende week op woensdag langs zou komen in de bakkerij. De dinsdag er voor kreeg ik echter het volgende mailtje:

Beste Bert,

Ik heb nog eens nagedacht over onze afspraak van morgen, en wou deze toch maar liever cancelen. Eigenlijk ben jij nooit een echte vriend van me geweest, meer een toevallige buurjongen. Ik kan me ook nog herinneren dat jij een heel andere muzieksmaak had dan ik en dat jij vaak bij de thuiswedstrijden van Ajax te vinden was. Jij was ook de jongen met dat tweedehands brommertje. Kortom we leven totaal verschillende levens en ik ben er van overtuigd dat ik heel wat meer beleefd en bereikt heb in mijn leven dan jij. Dus vind ik het niet interessant om jou weer te eens te ontmoeten.

Geluk ermee, Rene

Ik mailde terug:

Hoi Rene,

Ik begrijp dat ik heel wat mis, nu ik jouw boeiende levensverhaal nooit te horen zal krijgen. Maar het is niet anders, ik zal hiermee moeten leven en na een paar lange, ongetwijfeld slapeloze nachten hoop ik dat ik het kan verwerken.

De mazzel, Bert

 


Rss_feed