Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

020-6790172 [email protected]

Bij ons in Zuid...

Bij ons in Zuid...

Thérèse

Posted on January 11, 2021 at 4:15 AM

Thérèse,

 

Thérèse van Ammerzoden heette ze, ongeveer van halverwege de zestig en haar man bekleedde een hoge positie bij de Nederlandsche Bank. Ze woonde in de Vondelstraat. Drie maal per week kwam ze brood en wat lekkers halen. Ondanks haar wat geaffecteerde stem was ze altijd heel vriendelijk. Zelfs wanneer ze ’s woensdag ging tennissen droeg ze nog haar parelketting onder haar trainingspak. Onlangs stond ze weer in de winkel, ze kocht drie verschillende broden, vier gebakjes, een ontbijtkoek, vier gevulde koeken en een rozijnbrood. Terwijl ik de bedragen op de kassa aansloeg kwam er een man de winkel binnen. Hij was gekleed in een spijkerbroek en een gewatteerd blauw jack en droeg hoge bergschoenen. Op zijn hoofd droeg hij een zwart mutsje waaronder zijn grijze haren verward uit piekten. Hij liet zijn blik over Thérèse gaan en keek toen nog wat aandachtiger, ‘Verrek ben jij dat Trees?’, vroeg hij toen. Thérèse keek om, ‘Pardon?’, zei ze met hoog opgetrokken wenkbrauwen. De man kreeg een brede smile op zijn gezicht, ‘God meid, dat is lang geleden, ken je me niet meer, ik ben Jaap.’ Hij trok zijn mutsje af om haar te overtuigen. Thérèse keek hem koel aan, ‘Ik denk dat u me verward met iemand anders.’ Jaap keek nu fronsend, ‘Ga toch weg, we zaten begin jaren tachtig in dat kraakpand op de Nieuwmarkt. We flikkerden nog samen die oude koelkast en de rest van het meubilair naar beneden toen de ME kwam. Je maakt mij niet wijs dat je dat niet meer weet.’ Thérèse keek nu erg ongemakkelijk, ‘Nogmaals u moet mij verwarren met iemand anders,’ en zich tot mij wendend, ‘hoeveel krijgt u, bakker?’ Ze rekende af en verliet de winkel, Jaap geen blik waardig keurend. Jaap keek haar peinzend na, ‘Ik weet zeker dat zij Trees is, ik vergeet nooit een gezicht. Ze was vroeger een stoot hoor, en seks…, nou ze lustte er wel pap van. Soms lag ze bij drie kerels in één nacht.’ Hij schudde zijn hoofd, ‘Dat was wel een mooie tijd, maar ja, we waren ook een beetje van het padje. Elke dag blowen, en maar ouwehoeren over wat er allemaal mis was met de maatschappij. Maar zelf aan het werk gaan, ho maar. We keken neer op die loonslaven…, maar ja verstand komt met de jaren hè?’ Hij pakte zijn broodje van de tafel, ‘Maar Trees, daar begrijp ik geen reet van, je vergeet dit toch niet en je denkt er toch met nostalgie aan terug?’ Hij haalde zijn schouders op, groette en verliet de winkel. De pest is alleen dat ik Thérèse nooit meer terug gezien heb.

 

Categories: None

Post a Comment

Oops!

Oops, you forgot something.

Oops!

The words you entered did not match the given text. Please try again.

0 Comments