Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

020-6790172 [email protected]

Bij ons in Zuid...

Bij ons in Zuid...

Chris

Posted on February 8, 2021 at 7:55 AM

Chris

 

Chris kwam een gebakje halen. ‘Weet je Bert, ik ben vandaag jarig en er komt niemand maar ik dacht ik ga toch een gebakje halen, toch?’ Ik knikte, ‘Ja het is nu eenmaal niet anders, maar je hebt groot gelijk, bij je verjaardag hoort een gebakje.’ Ik deed zijn gebakje op een schaaltje, ‘Hoe oud ben je nu geworden?’ ‘Vierenzestig,’ was het antwoord. Ik wist dat Chris al zo’n twintig jaar geleden gescheiden was en twee kinderen had, een zoon en een dochter. Inmiddels had hij ook al drie kleinkinderen. ‘Ik ben benieuwd of ik nog wat hoor, maar dat zal wel weer niet,’ bromde hij. Hij keek mij verstoord aan, ‘Nooit, of nooit…, maar al zeker vijf jaar hoor ik nooit wat bij mijn verjaardag. Ik vind het een grote schande, maar ja…, het is wat het is.’ ‘Je hoort nooit wat bij je verjaardag? Ook niet van je kinderen of je kleinkinderen?,’ vroeg ik verbaasd. ‘Niks, geen kaartje, geen telefoontje, helemaal niks.’ ‘En wanneer zij jarig zijn, ga je daar dan wel heen?’ Chris schudde zijn hoofd, ‘Ikke niet, ik ben geen man voor feestjes en ik ben ook geen schrijver of beller. Nee, dat is allemaal niks voor mij. Maar daarom kunnen zij nog wel wat laten horen als hun vader jarig is.’ De verontwaardiging in zijn stem was duidelijk merkbaar. ‘Maar al ben je geen schrijver of beller,’ opperde ik voorzichtig, ‘je kunt toch wel een kaartje sturen? Doe je ook niets als een van je kleinkinderen jarig is?’ ‘Nee hoor, daar heb ik allemaal geen zin in. Als ik ze op straat tegen zou komen zou ik ze geeneens herkennen. Wat zal het me ook allemaal interesseren? Ze zoeken het allemaal maar uit. Ik laat hun met rust en zij laten mij met rust, prima toch?’ Ik begreep hier niets van, ‘Maar je vindt wel dat zij je nu moeten feliciteren, dat is dan toch een beetje krom?’ Chris keek mij nu bozig aan, ‘Ik ben wel hun vader en hun opa, ja.’ Maar zij zijn wel je kinderen en kleinkinderen, dacht ik maar ik besloot wijselijk mijn mond te houden. Chris bestelde nog een halfje wit, ‘Kinderen zijn de meest ondankbare schepsels die er zijn, jarenlang heb ik die verdomde alimentatie voor ze moeten betalen en nu kan ik wat hun betreft dood vallen. Het zijn gewoon ondankbare honden.’ Weer hield ik mijn mond. Chris rekende af, ‘Dat rappalje zal nog lelijk op hun neus kijken als ik dood ben. Ik zorg wel dat er geen stuiver overblijft, niet eens genoeg voor de begrafenis.’ Het klonk grimmig. Toen hij de winkel verliet wenste ik hem toch nog een fijne verjaardag, hij keek mij aan waarbij hij zich waarschijnlijk afvroeg of ik het meende.

 

Categories: None

Post a Comment

Oops!

Oops, you forgot something.

Oops!

The words you entered did not match the given text. Please try again.

0 Comments